Analîz
Li ser Girtîgehê, Girtîtiya Siyasî û Berdewamîya Têkoşîna Kurdî
Girtîgeh, ji bo dewletên modern tenê cihên ku tê de têkiliya sûc û ceza tê rêvebirin nîne. Bi taybetî di rewşa girtîyên siyasî de, girtîgeh dibe qada ku dewlet tê de sînorên xwe yên îdeolojîk diyar dike û hewl dide ku her cureyê nerazîbûnê kontrol bike. Di çarçoveya têkoşîna siyasî ya Kurdî de, girtîgehên wisa girîngiya dîrokî hene.
Girtîgeha Amedê, di bîra kolektîf a Kurdî de tenê cihê girtîtiyê nîne; ew her weha sembola zordestîya sistematîk û awayên berxwedanê yên li dijî wê hatine pêşxistin e. Polîtîkayên ku li vir hatine sepandin, bi taybetî armanc dikirin ku mirov bi tenê bihêlin, ji nasname û hebûna xwe veqetînin û îradeya siyasî bişkînin. Lê ev armanc her tim bi awayê ku hatibû hêvîkirin nehat pêkanîn.
Girtîtiya siyasî ya Kurdî ne rewşek pasîf a qurbaniyê ye; berevajî wê, ew wekî pozîsyonek siyasî ya çalak hatî avakirin. Di şert û şertên girtîgehê de, pratîkên hevkariyê, jiyana kolektîf û rêbazên berxwedanê, têkiliya xwe bi têkoşîna li derve re nebirî, belkî wê nû ve çêkir. Ev rewş girtîgehê ne dawîya têkoşînê, lê qada din a wê kir.
Dewlet di polîtîkayên xwe yên girtîgehê de pir caran ferdîtiyê dike navenda xwe. Lê tevgera siyasî ya Kurdî her dem nasnameya kolektîf pêş dixe pêş. Ev dijberî, jî rave dike ku çima zordestiyên ku li girtîgehan hatine sepandin, bandorekî sînorkirî hene. Ji ber ku girtîyê siyasî xwe ne tenê wekî ferd, lê wekî beşek ji pêvajoyek dîrokî û civakî dibîne.
Di encamê de, mînaka Girtîgeha Amedê nîşan dide ku girtîgeh qada kontrola mutlaq nîne. Mekanîzmayên zordestiyê her dem bi xwe re awayên berxwedanê jî çêdikin. Tecrûbeya girtîtiya siyasî ya Kurdî, ji vê aliyê ve, ne tenê rewşek girtîtiyê ye; lê qada ku tê de têkiliyên dewlet û civakê, têkoşîna nasnameyê û berdewamîya siyasî bi awayek somut têne dîtin.
Girtîgeha Amedê, di bîra kolektîf a Kurdî de tenê cihê girtîtiyê nîne; ew her weha sembola zordestîya sistematîk û awayên berxwedanê yên li dijî wê hatine pêşxistin e. Polîtîkayên ku li vir hatine sepandin, bi taybetî armanc dikirin ku mirov bi tenê bihêlin, ji nasname û hebûna xwe veqetînin û îradeya siyasî bişkînin. Lê ev armanc her tim bi awayê ku hatibû hêvîkirin nehat pêkanîn.
Girtîtiya siyasî ya Kurdî ne rewşek pasîf a qurbaniyê ye; berevajî wê, ew wekî pozîsyonek siyasî ya çalak hatî avakirin. Di şert û şertên girtîgehê de, pratîkên hevkariyê, jiyana kolektîf û rêbazên berxwedanê, têkiliya xwe bi têkoşîna li derve re nebirî, belkî wê nû ve çêkir. Ev rewş girtîgehê ne dawîya têkoşînê, lê qada din a wê kir.
Dewlet di polîtîkayên xwe yên girtîgehê de pir caran ferdîtiyê dike navenda xwe. Lê tevgera siyasî ya Kurdî her dem nasnameya kolektîf pêş dixe pêş. Ev dijberî, jî rave dike ku çima zordestiyên ku li girtîgehan hatine sepandin, bandorekî sînorkirî hene. Ji ber ku girtîyê siyasî xwe ne tenê wekî ferd, lê wekî beşek ji pêvajoyek dîrokî û civakî dibîne.
Di encamê de, mînaka Girtîgeha Amedê nîşan dide ku girtîgeh qada kontrola mutlaq nîne. Mekanîzmayên zordestiyê her dem bi xwe re awayên berxwedanê jî çêdikin. Tecrûbeya girtîtiya siyasî ya Kurdî, ji vê aliyê ve, ne tenê rewşek girtîtiyê ye; lê qada ku tê de têkiliyên dewlet û civakê, têkoşîna nasnameyê û berdewamîya siyasî bi awayek somut têne dîtin.