Berîvan li Gundê Zêwê her roj her kesî berî xwe radibû. Berî ku roj ji pişt girên Dêrsimê xwe nîşan bide, ew sarîya ku li ser banê axê dixist hîs dikir. Berî ku diya wê tandirê bêxistin, Berîvan jixwe derketina derîyê dikir. Lingên wê tazî bûn, porên wê tevlihev, lê çavên wê baldar bûn. Ji ber ku li gundê roj bi tiştên biçûk dest pê dikir.
Girtîgeh, ji bo dewletên modern tenê cihên ku tê de têkiliya sûc û ceza tê rêvebirin nîne. Bi taybetî di rewşa girtîyên siyasî de, girtîgeh dibe qada ku dewlet tê de sînorên xwe yên îdeolojîk diyar dike û hewl dide ku her cureyê nerazîbûnê kontrol bike. Di çarçoveya têkoşîna siyasî ya Kurdî de, girtîgehên wisa girîngiya dîrokî hene.
Ez vê nameyê ji Girtîgeha Amedê dinivîsim. Li vir dem bi hêsanî nabe derbasbûn, lê mirovan gelek dem heye ku bifikire. Rojên hevdu dişibînin; jimartin, dengên derîyan, demek kurt ya havalandinê û paşê dîsa veger. Lê mirov xwe winda nake, ji ber ku dizane çima li vir e.
Dibêjin dîwar qise nakin, lê ez li vir bîra kevirê fêm kirim.