Duvarların Öğrettiği

Duvarlar konuşmaz derler
oysa ben burada
taşın hafızasını öğrendim.

Her çatlak bir tarih,
her demir bir çığlık taşır.
Geceleri adımı sayar duvar,
gündüzleri halkımı.

Bir ekmeği bölmeyi
burada öğrendim,
bir suskunluğun
bin kelime olduğunu da.

Ayak sesleri yaklaşırken
kalbim geri çekilmez,
çünkü korku
zaten dışarıda bırakıldı.

Ben buradayım
ama buraya sığmıyorum.
Çünkü Amed’in rüzgârı
betondan geçer,
ve bir halk
asla hücreye sığmaz.