Sevgili yoldaşım,
Bu mektubu Amed Cezaevi’nden yazıyorum. Burada zaman yavaş ilerliyor ama insanın düşünmeye bolca vakti oluyor. Günler birbirine benziyor; sayım, kapı sesleri, kısa havalandırma ve tekrar hücre. Buna rağmen insan kendini kaybetmiyor, çünkü neden burada olduğunu biliyor.